Kim öğretti size yalan söylemeyi hiç düşündünüz mü?
Neden yalan söylüyorsunuz?
Bu sizin tercihiniz mi?
O halde açık konuşalım. Size yalan söylemeyi anne, babanız öğretti. Anne, babasız büyüyenlere anne, baba yerine koydukları insanlar öğretti. Kısaca, birinci derecede sizi yetiştiren insanlar.
İtiraz edeceğinizi biliyorum, annem babam asla yapmaz bunu ya da ben çocuğuma asla yalan söylemem ve çocuğum da söylemez diyeceksiniz.
Haklısınız.
Bilinçli ebeveynlersiniz elbette ancak; bu yalan söylemediğiniz ve çocuğunuzun, sizin yalanlarınızı anladığı gerçeğini değiştirmiyor ne yazık ki.
Eşinize söylediğiniz ve masum olduğunu düşündüğünüz “beyaz yalanlar” nedeni ile çocuğunuz yalan söylemeyi öğrenir. “Aşkım çıktım ben yoldayım” derken çocuğunuz yanınızda hala evde olmanın şaşkınlığı ile size bakar mesela.
Annanne, babanne vb kişilerin söylediği “yemeğini ye sana oyuncak alacağım” deyip sonra “aman ya çocuk o unutmuştur” demesi ya da “aaaaa aç ağzını bak bak kuşa bak’” çocuk kuş arar ama nerdeeeeee…. .
Peki sizin yönlendirmeleriniz. “Aaa çocuğum arkadaşına saçın iğrenç olmuş denir mi hiç cık cık cık ne ayıp” peki ne desin ? Sonra ayıplar ve günahlar.
Peki tamam söylemesin hatta bastırsın tüm duygularını da… çünkü siz duygularını da söyletmeyi ve nasıl söylemesi gerektiğini söylemeyi de unuttunuz.
Ne kadar masum görünüyor değil mi?
Peki sizin ve çevrenizin söylediği bu yalanlar ne yapar sizi ve çocuğunuzu? Ben söyleyeyim ‘YALANCI’
Gün içinde çocuğunuz ile iletişiminize bir bakın. Yalanın ne yazık ki masumu yok.
Lütfen çocuğunuz yalan söylüyor ise onu suçlamayın. “Ona bunu nasıl öğrettim” diye kendinizi sorgulayın. Yani önce kendiniz bu durumun farkında olun. Bunu yapan herkesin bir değişim süreci geçirdiğine çok kez şahit oldum ben. Sonrasında ise çok daha sağlıklı ilişki kurduklarına…